چند ماه پیش یکی دیگر از هنرمندان بزرگوار میهن عزیزمان که در سالهای پس از انقلاب به خاموشی رفته بود از میان ما رفت. وقتی به این فکر می کنیم که سید علی میری (میری رشتی) در سن ۶۹ سالگی و پس از تحمل سی سال سکوت ناخواسته در بیمارستان آبان تهران فوت کرده است؛ شاید پیش از هر چیز از یاد آوری آن میمیک چهره ی کمدی با آن کلاه شاپو و آن سبیل کوچک طنز آمیزش و یادآوری شخصیت پردازی استثنایی و منحصر به فردش و مرور فیلمهای خنده داری که او در آن ها بازی کرده بود ، لبخندی بر گوشه ی لبانمان بنشیند.اما چند لحظه بعد ذهنمان طبق معمول همیشه به سمتی می رود که باید برود.مرگ. پدیده ای که هر چقدر هم در زندگی خندیده باشی و خندانده باشی نهایتا روزی که فرا می رسد همه می گریند.اما وقتی از مرگ میری صحبت می کنیم جالب است که همچنان باید لبخندی را گوشه ی لبهایمان نگه داریم که سال های سال تلاش و کوشش این پیرمرد دوست داشتنی و این همه سال بیشتر ، سکوت غم انگیز او حقی را بر گردن من و شما می گذارد که به یقین خندیدن است و نه گریستن!
سید علی میری کمدین معروف سینمای پیش از انقلاب در سال ۱۳۱۸ در رشت متولد شد و دارای مدرک تحصیلی دیپلم بود. در سال ۱۳۴۰ در کلاس های آزاد هنرپیشگی «باربد» فارغ التحصیل شد و در سال ۱۳۴۱ در تئاتر مشغول به کار شد و در بیش از ۵۰ نمایش هنرنمایی کرد که هر کدام از این نمایش ها زمینه ساز ورود او به سینما شد. میری سینما را از سال ۱۳۴۳ و با ایفای نقش در آثار مختلفی از جمله «خشت و آینه», «زمزمه ی محبت» , «شیطان در می زند» , « دیوار شیشه ای» , «به دادم برس» و… آغاز نمود و معمولا هم نقش نوچه ای با لهجه ی غلیظ گیلکی را داشت. علی میری با آنکه تنها ۱۴ سال از عمر خود را در عرصه ی سینما مشغول به کار بود با این حال تا سال ۵۶ در ۱۱۵ فیلم بازی کرد و تنها در سال ۵۶ با هنرنمایی در ۱۰ فیلم از جمله«میرم بابا بخرم» توانست خنده را بر لب های تماشاگران بنشاند. تمام فیلم هایی که علی میری تا قبل از انقلاب در آنها نقش داشت فیلم فارسی بودند . میری در طول دوران بازیگری اش در ایران تنها در فیلم های کمدی حضور داشت . به جز فیلم «شب قوزی» ساخته ی فرخ غفاری که در آن نقش کوچکی را اجرا کرد. با پیروزی انقلاب اسلامی و از بین رفتن فیلم فارسی او نیز مانند بسیاری از هنرمندان هم نسل خود مانند ایرج قادری ، شهناز تهرانی ، بیک ایمانوردی ، ملک مطیعی و … خاک ایران را ترک گفت و به لس آنجلس مهاجرت نمود. وی پس از مهاجرت در فیلم های متعددی به همراه بزرگانی چون مرتضی عقیلی به ایفای نقش پرداخت.
حضور علی میری در فیلم های سینمای قبل از انقلاب به منزله ی ضمانت نامه ای برای فروش فیلم ها بود. اگرچه بعضی افراد از او به دلیل لهجه ی گیلکی که در فیلم از آن جهت خنداندن استفاده می کرد انتقاد می کنند اما به عقیده ی من استفاده از لهجه آنقدر تخریب کننده نیست که بخواهد مورد انتقاد جدی قرار گیرد. در سینمای آن روزگار کمتر کسی پیدا می شد که بتواند با نقش آفرینی های بی نظیرش تماشاگران را از عمق دل و جان به خنده وادار کند.و میری می توانست. صراحتا می توانم بگویم که در سینمای کمدی ایران افرادی مانند میری را به ندرت می توان پیدا کرد.او در کار خود استاد بود.استاد و یکه تاز.او در فیلم ها کلاه شاپو بر سر می گذاشت.هیچکس مانند او نمی توانست زبان فارسی را با لهجه ی شهرستانی در هم آمیزد. او “بمب خنده” بود.او را نمک سینمای ایران می دانند.
سید علی میری روز چهارشنبه ۱۲ اسفند ماه ۱۳۸۷ بر اثر بیماری قلبی در بیمارستان آبان تهران زندگی را وداع گفت و در ۱۴ اسفند ماه در قطعه ی هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد. گفته می شود مرحوم میری چند ماه قبل از مرگ به اصرار همسرش به ایران بازگشته بود.